|
سَل المَصانِعَ رَکباً تَهیمُ فِی الفلواتِ
تو قدر آب چه دانی که در میان فراتی ؟
شبم به روی تو روز است و دیده ها به تو روشن
وَ اِنْ هَجَرْتَ سِواءٌ عَشِیَّتِی وَ غَدَاتِی
اگر چه دیر بماندم امید برنگرفتم
مَضَی الزَّمَانُ وَ قَلبِی یَقُوُلُ اِنَّکَ آتِ
من آدمی به جمالت ندیدم و نشنیدم
اگر گلی به حقیقت عجین آب حیاتی
شبان تیره امیدم به صبح روی تو باشد
وَ قَدْ تُفَتَّشُ عَیْنُ الحَیَوةِ فِی الظلماتِ
فَکَمْ تُمَرِّرُ عَیشِی وَ اَنْتَ حَامِلُ شَهدٍ
جواب تلخ بدیعست از آن دهان نباتی
نه پنج روزه عمر است عشق روی تو ما را
وَجَدْتَ رَائحَةَ الوُدِّ اِنْ شَمَمْتَ رُفَاتِی
وَصَفّتُ کُلِّ مَلیِح کَما یُحبُّ وَ یُرْضَی
محامد تو چه گویم که ماورای صفاتی
اَخَافُ مِنْکَ وَ اَرْجُو وَ اَسْتَغِیثُ وَ اَدْنُو
که هم کمند بلایی و هم کلید نجاتی
زچشم دوست فتادم به کامه دل دشمن
اَحِبَّتِی هَجَرُونِی کَمَا تَشَاءُ عُداتی
فراقنامه سعدی عجب که در تو نگیرد
وَ اِنْ شَکَوْتُ اِلَی الطیرِ نُحْنَ فِی الْوُکَنَاتِ
سعدی همه چیز را گفت ما ماندیم خمار.....
|
