نگاه ها خیــــــلی سنگین شدن.........

و

چشما منتظر ..........

و

دیده ها معدی ............

پ.ن :نمی دونم

پ.ن : شاید .........................!

با دین او کارنیست ......

با ظاهر او کاری نیست .....

با دودمان او کاری نیست .....

با کسب او کاری نیست .....

با روزگار او کاری نیست .....

با .....

با .......

با ..........

فقط حــــــــــــــــق اوست که مورد سوال است .............

فقط حــــــــــــــــق

پيش از اينها فكر مي كردم خدا

                خانه اي دارد كنار ابرها

                    مثل قصر پادشاه قصه ها

                    خشتي از الماس و خشتي از طلا

        پايه ها ي برجش از عاج و بلور

        برسر تختي نشسته با غرور

    ماه، برق كوچكي از تاج او

    هر ستاره، پولكي از تاج او

        اطلس پيراهن او، آسمان

        نقش روي دامن او، كهكشان

رعد و برق شب، طنين خنده اش

سيل و توفان، نعره توفنده اش

                دكمه پيراهن او، آفتاب

                برق تيغ و خنجر او، ماهتاب

پيش از اينها خاطرم دلگير بود

    از خدا، در ذهنم اين تصوير بود

        آن خدا بي رحم بود و خشمگين

        خانه اش در آسمان، دور از زمين

                        بود، اما در ميان ما نبود

    مهربان و ساده و زيبا نبود

    در دل او دوستي جايي نداشت

            مهرباني هيج معنايي نداشت

            هرچه مي پرسيدم، از خود، از خدا

        از زمين، از آسمان، از ابرها

        زود مي گفتند: اين كار خداست

            پرس و جو از كار او كاري خطاست

            هر چه مي پرسي، جوابش آتش است

     آب اگر خوردي، عذابش آتش است

     تا ببندي چشم، كورت مي كند

            تا شدي نزديك، دورت مي كند

            كج گشودي دست، سنگت مي كند

            كج نهادي پاي، لنگت مي كند

با همين قصه، دلم مشغول بود

        خوابهايم، خواب ديو و غول بود

    خواب مي ديدم كه غرق آتشم

    در دهان شعله هاي سركشم

    در دهان اژدهايي خشمگين

            برسرم باران گُرزِ آتشين

            محو مي شد نعره هايم، بي صدا

                            در طنين خنده خشم خدا...

                                نيت من، در نماز و در دعا

    ترس بود و وحشت از خشم خدا

    هر چه مي كردم، همه از ترس بود

            مثل از بركردن يك درس بود

            مثل تمرين حساب و هندسه

            مثل تنبيه مدير مدرسه

                تلخ، مثل خنده اي بي حوصله

                سخت، مثل حلّ صدها مسئله

                    مثل تكليف رياضي سخت بود

                    مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا كه يك شب دست در دست پدر

        راه افتادم به قصد يك سفر

                در ميان راه، در يك روستا

                خانه اي ديديم، خوب و آشنا

            زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست ؟

                گفت: اينجا خانة خوب خداست !

                گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند

                گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند

                باوضويي، دست و رويي تازه كرد

                با دل خود، گفتگويي تازه كرد

گفتمش: پس آن خداي خشمگين

    خانه اش اينجاست ؟ اينجا، در زمين ؟

        گفت: آري، خانه او بي رياست

        فرشهايش از گليم و بورياست

        مهربان و ساده و بي كينه است

        مثل نوري در دل آيينه است

                عادت او نيست خشم و دشمني

                نام او نور و نشانش روشني

                قهر او از آشتي، شيرين تر است

                مثل قهر مهربانِِ مادر است

دوستي را دوست، معني مي دهد

        قهر هم با دوست، معني مي دهد

                هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست

                قهري او هم نشان دوستي است ...

تازه فهميدم خدايم، اين خداست

        اين خداي مهربان و آشناست

            دوستي، از من به من نزديكتر

            از رگ گردن به من نزديكتر

آن خداي پيش از اين را باد برد

            نام او را هم دلم از ياد برد

                آن خدا مثل خيال و خواب بود

                چون حبابي، نقش روي آب بود

                    مي توانم بعد از اين، با اين خدا

                        دوست باشم، دوست ، پاك و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز كرد

        سفره دل را برايش باز كرد

            مي توان در باره گل حرف زد

            صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

                چكه چكه مثل باران راز گفت

                با دو قطره، صدهزاران راز گفت

        مي توان با او صميمي حرف زد

        مثل ياران قديمي حرف زد

            مي توان تصنيفي از پرواز خواند

            با الفباي سكوت آواز خواند

    مي توان مثل علف ها حرف زد

    بازباني بي الفبا حرف زد

                مي توان در باره هر چيز گفت

                مي توان شعري خيال انگيز گفت

                                مثل اين شعر روان و آشنا

.

.

.

و پشیـــــــمانی توشه راه پیش رو..................................................!

پ.ن : فقط این یک بار را.....!!!!!!

و مرگ را همه تجربه می کنند .

اما تجربه زندگی فقط به بعضی ها می رسد.....

پ.ن : چه جالب!!!!!

            ابن ابیطالب انس بالمـوت ..........

چه ات خیـــــــــال و چیست این مدورا........!!!!!!!!!

نمیدونم....

ولی سال که تحویل میشه مگه آدما یه سال پیرتر نمی شن ؟!!!

واقعا روز عید با روز قبلش چه فرقی داره ؟!!!

اگه آدم بخواد تغییر کنه هر روزی بخواد می تونه .....

طبیعته که داره عوض می شه...

چه جالبه که آدما می خوان روز شروع تغییر و نو شدن خودشونو با طبیعت هماهنگ کنن...!!!

واقعا جالبه .......

پ.ن: امیدوارم که همه سال خوبی داشته باشن و روزهاشون قشنگ تر از قبل بشه.

پ.ن: امیدوارم همه بتونن کلید قفل های زندگی شون رو پیدا کنن...

پ.ن: اینم یه سال فرد دیگه که افتضاح بود ...........

معجزه ای اتفاق نمیفته ...

و تو همچنان منتظر.........!!

موج گیسویت پریشانم کند                                                  چون پریشانی پریشانم مکن

شعله می آید به من از سوز دل                                           آتشی در جان فروزانم مکن

من غریبم با غروب عشق تو                                                آشنا با درد هجرانم مکن

پ.ن: مثل سال های قبل.

هرچه تلاش کردم هیچ نشد !!!

هرچه خرج کردم هیچ دشت نکردم !!!

هرچه ...

هرچه ....

هرچه .....

هرچه صلاح بود همان شد .........

هرچه صلاح بوَد همان شود ............

دولت بهم سهام عدالت داده هر پنج ماه ۴۰۰۰۰ تومن ...

تازه تحت پوشش كميته امداد هم هستم كه ماهي ۱۵۰۰۰ تومن هم بهم مي دن...

خدا رو شكر.....

پ.ن : ؟!

همه دعا ها همه احادیث همه کمالات هم برای مورد اصابت قرار گرقتن تجلی خداست دیگه . لذا این ذکرش قوی است کشتیش همه کشتی ها سفینة النجاة ها همه .  می رن کنار وقتی او می آد سفینة النجاة کربلا وقتی حرکت می کنه کشتی ها می کشن کنار که نخوره بهش کشتی زاهدین کشتی عابدین کشتی مصلین کشتی چی اینا سوار کشتی هستن دارن می رن در دریای حقیقت تا کشتی امام حسین ( علیه السلام ) که می آد اینا می کشن کنار . راه میدن چون اسرع السفینة است سریعه مال تجلی خداست این کربلا وقتی تجلیش می زنه شراب تلخیه می سوزاند هر چه ما سوای خداست می سوزاند شراب تلخ شنیدین دیگه

 شراب تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش

                                                             که تا یک دم بیاسایم ...

حافظ گفته اون اشعار گفته هر مقامی بوده هر درجه ای بوده مال خودشه دیگه اما شما راهه ببین چه خبره ! می گه یه شراب تلخ می خوام بخورم که از دنیا راحت شم و هر چی هست و نیست اون کربلاست با صدق محبت را می سنجه می ره میره میره میره می ره شهید می شه قربان می شه می ره . نه از دنیا بیاساید خالق دنیا و آخرت می کنه کشف مهمات نمی دونم رفع مشکلات تربتش تربت کربلا . دوستان اهل بیت کسایی که نزدیک این جریان کربلا می رن اینا خوب تن بدن تربتشان می کنه خوب ببین شهدا هم کربلا رفتن دیگه وهب بوده اصحاب دیگه هم اینا همه شهید شدن دیگه همه جزء تربت هستن دیگه که به دریا ببری نشون بدی دریا آروم می گیره خاموش می شه اصلاْ یا ساده تر یه تبی بچه کوچیک گرفته یه ریزه تربت نشون می دی به آب می زنی می دی به حلقش فوری اون تب خجالت می کشه خاموش می شه خنک می شه چرا؟ برای اینکه به همه اینا تربت حرف می زنه میگه : چته ؟ چرا شلوغ می کنی ؟ من می دونی چقدر توفان ها رو دیدم ؟ من چقدر گشتم ؟ تربت صحبت می کنه میگه چرا شلوغ می کنی ؟ نمی دونی من از کجا اومدم ؟ از کجا حرکت کردم ؟ من اصغر دادم اکبر دادم از همه چیز گذشتم من لب تشنه بودم جون دادم هنوز هم تشنه ام حرف می زنه تربت دوستان اهل بیت هم اول تشنه می شن بعدم اوراق می شن بعدم میل و رغبتشون شدید می شه بعدم عاشق می شن گفت عاشق رو چکار می کنن می کشنش عاشق رو تیکه تیکه می کنن زیر سم اسب شنیدی جسد ها رو بردن بعد از شهادت عاشق رو این کارو باهاش می کنن اینا رو می میرونن و تیکه تیکه می کنن شهیدشون می کنن و تیکه تیکه می کنن و نرمش می کنن این تربت می شه بزن که تربت بشی .......

حاج میرزا اسماعیل دولابی ( رحمة الله علیه )

پ.ن۱ : اولش خیلی شک داشتم که این مطلب رو بیارم یا نه ولی...

پ.ن۲ : حرفا عیناْ نوشته شدن .

خیابانی درین شهر ...

و پسری...

که در گوشه ای از خیابان زیر نم نم باران پاییزی راه میرفت که ناگاه...

در آن سوی خیابان...

بانویی را دید .

و...

پسرک هر روز در آن ساعت از خیابان می گذشت تا شاید دوباره وی را ببیند .

اما...

پس چه شد؟ آن جمله که می گفت:

و محبت خاص تر از معرفت است زیرا که همه محبتی معرفت است اما همه معرفتی محبت نباشد .

                                            گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

ایا باد سحرگاهی گر این شب روز می خواهی

                                            از آن خورشید خرگاهی برافکن دامن محمل

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می کشم شاید

                                            هزارش صید پیش آید به خون خویش مستعجل

گروهی همنشین من خلاف عقل و دین من

                                            بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل

ملامتگوی عاشق را چه گوید مردم دانا

                                            که حال غرقه در دریا نداند خفته بر ساحل

به خونم گر بیالاید دو دست نازنین شاید

                                            نه قتلم خوش همی آید که دست و پنجه قاتل

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند

                                            شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل

ز عقل اندیشه ها زاید که مردم را بفرساید

                                            گرت آسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل

مرا تا پای می پوید طریق وصل می جوید

                                            بهل تا عقل می گوید زهی سودای بی حاصل

عجایب نقش ها بینی خلاف رومی و چینی

                                            اگر با دوست بنشینی ز دنیا و آخرت غافل

در این معنی سخن باید که جز سعدی نیاراید

                                             که هرچ از جان برون آید نشیند لاجرم بر دل

فزونی گرفته است....................

                                      تو قدر آب چه دانی که در میان فراتی ؟

شبم به روی تو روز است و دیده ها به تو روشن

                                      وَ اِنْ هَجَرْتَ سِواءٌ عَشِیَّتِی وَ غَدَاتِی

اگر چه دیر بماندم امید برنگرفتم

                                      مَضَی الزَّمَانُ وَ قَلبِی یَقُوُلُ اِنَّکَ آتِ

من آدمی به جمالت ندیدم و نشنیدم

                                      اگر گلی به حقیقت عجین آب حیاتی

شبان تیره امیدم به صبح روی تو باشد

                                      وَ قَدْ تُفَتَّشُ عَیْنُ الحَیَوةِ فِی الظلماتِ

فَکَمْ تُمَرِّرُ عَیشِی وَ اَنْتَ حَامِلُ شَهدٍ

                                      جواب تلخ بدیعست از آن دهان نباتی

نه پنج روزه عمر است عشق روی تو ما را

                                      وَجَدْتَ رَائحَةَ الوُدِّ اِنْ شَمَمْتَ رُفَاتِی

وَصَفّتُ کُلِّ مَلیِح کَما یُحبُّ وَ یُرْضَی

                                      محامد تو چه گویم که ماورای صفاتی

اَخَافُ مِنْکَ وَ اَرْجُو وَ اَسْتَغِیثُ وَ اَدْنُو

                                      که هم کمند بلایی و هم کلید نجاتی

زچشم دوست فتادم به کامه دل دشمن

                                      اَحِبَّتِی هَجَرُونِی کَمَا تَشَاءُ عُداتی

فراقنامه سعدی عجب که در تو نگیرد

                                      وَ اِنْ شَکَوْتُ اِلَی الطیرِ نُحْنَ فِی الْوُکَنَاتِ

سعدی همه چیز را گفت ما ماندیم خمار.....

حقیقت را نه کسی می خواند ٬ نه کسی می نویسد و نه کسی برای دیگری نقل می کند

زیرا...

حقیقت آنقدر تلخ است که مردمان ترجیح می دهند در عمیق ترین مکان درونشان مدفون کنند که درین روزگار فرزند آدم جست و جو گر شادی است نه متفکر تلخی .......... !

سال ها و سال ها و سال ها ...

و همچنان مشغولی که به دست آوری آن چه می خواهی و به آمال محال رسی و ناگاه ...

چشم می گشایی و می گویند وقت رفتن است و حال زمان زمان توست . تویی که طلای وقت ارزانیت شد و هیچ نساختی . در آن هنگام با خویش زمزمه خواهی کرد :

                                              کاین قافله عمر عجب می گذرد .

ره دراز است و خستگی بسیار ...

وفقط امید.......

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم

               همه یار شدند

خفته ایم

            و همه بیدار شدند

قدر آینه بدانید 

                  آن وقت که  هست

نه آنگه که

افتاد و شکست .......

۱- صدایی خواهد گفت : بس است به قدر کافی روزه گرفته ای اکنون می توانی مانند دیگران بخوری و این را به حساب خوردنت نخواهند گذاشت .

۲- همان صدا خواهد گفت : تو دیری تحت اجبار روزه گرفته ای از این پس با شادی روزه خواهی گرفت این خوراک شیرین تر خواهد بود . ( ولیکن همان گاه خواهی خورد . )

۳- همان صدا همان گاه خواهد گفت : تو جهان را گشاده ای من تو را از آن می رهانم همچنان که از خوردن و روزه گرفتن ( ولیکن همان گاه تو هم روزه خواهی گرفت و هم خواهی خورد ) .

افزون بر این صدایی نیز می آید که پیوسته همه وقت با ایشان سخن می گفته است :

هر چند تو به تمام و کمال روزه نمی گیری نیت نیک داری و همین بس است .

فرانتس کافکا

حديث جنت و كوثر به شرح بوي تو باشد

          شبي خيال تو در خاطم نشست و از آن شب

دلم قرار ندارد به گفت و گوي تو باشد

                                                                    اگر به جرم محبت كشند بر دارم

غمي مباد طنابش چو تار موي تو باشد

حالا چي ؟!!!

۱- قهوه و سیگار رو دوست دارم .

۲- پسرک جوراب فروشی که کتاب فارسی دوم راهنمایی جلوش بازه رو دوست دارم .

۳- دخترک فال فروشی که وقتی براش ساندویچ می خری می ره اون طرف خیابون با داداشش نصف می کنه رو دوست دارم .

۴- دخترک سائلی که می گه آقا یه کمک می کنی ... اباالفضل ... رو دوست دارم .

۵- دختری رو که وقتی یه مرسدس ۲۰۰۷ جلوش ترمز می زنه محل سگم به طرف نمی ذاره رو دوست دارم .

۶- مردی که برای چرخوندن زندگیش روزی ۱۸ ساعت کار می کنه رو دوست دارم .

۷- زنی که وقتی همسرش میاد می ره کیفش رو از دستشس می گیره رو دوست دارم .

۸- پسرک ۴ یا ۵ ساله ای که تو مترو متحیر به مردم نگاه می کنه رو دوست دارم .

۹- بچه کلاس اولی رو که هنوز نفهمیده وارد چه سیستمی شده رو دوست دارم .

۱۰- علیرضا رو دوست دارم .

۱۱- همه مردمی رو که زندگی می کنن دوست دارم چون...

۱۲-

۱۳-

آه .............

کاین قصه سر دراز دارد ...

                سراب دیدم خود را

دریا  گشتم

                 حباب دیدم خود را

        آگاه شدم غفلت خود را دیدم

بیدار شدم

             به خواب دیدم خود را

                                        بیدار ...

                                                   بیدار شدم ...

                                                                     بیدار ...

                                                                               به خواب دیدم خود را

(فقط به خاطر علی رضا جان )

چه جوري مي شه قفل ها رو باز كرد ؟؟؟؟؟!!!

چرا باید گذاشت و گذشت ؟

چرا باید سوخت و ساخت ؟

چرا باید بزرگ شد و بچگی را فراموش کرد ؟

چرا باید شنید و نشنیده گرفت ؟

چرا.......

آه...

حالا كدومش بهتره ؟!

خداوند بی نهایت است لامکان و بی زمان اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید وبه قدرآرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو تو کارگشا می شود...

یتیمان را پدر می شود و مادر

 محتاجان برادری را برادر می شود

 عقیمان را طفل می شود

 ناامیدان را امید می شود

 گمگشتگان را راه می شود

 در تاریکی ماندگان را نور می شود

 رزمندگان را شمشیر می شود

 پیران را عصا می شود

محتاجان به عشق را عشق می شود

 خداوند همه چیز می شود همه کس را ...

 به شرط اعتقاد

به شرط پاکی دل

به شرط طهارت روح

به شرط پرهیز از معامله با ابلیس

بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار و بپرهیزید ازناجوانمردی ها و ناراستی ها و و نامردمی ها... چنین کنید تا ببینید

 خداوند چگونه بر سر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند

 در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند

 و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند ...

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود ؟؟؟؟